Laaggeletterdheid

Tijdens een werkbezoek aan de bibliotheek van Weert vertelde de directrice dat ca. 16% van de Weertenaren moeite heeft met lezen en schrijven. Daar schrok ik echt van: Een op de zes inwoners van Weert zou dus moeite hebben met lezen en schrijven. Ik dacht bij mezelf: Dit moeten wij als aanwezigen toch niet alleen voor kennisgeving aannemen?

Wat betekent dit?

1. Een op de zes Weertenaren is niet in de gelegenheid om optimaal te kunnen deelnemen aan de samenleving. Ze zullen wellicht met moeite de krant kunnen lezen. Het invullen van formulieren zal lastig zijn. In hoeverre kunnen ze hun kinderen helpen als die moeite hebben met het huiswerk?
2. Het is goed mogelijk dat een groot aantal mensen binnen deze groep een beroep uitoefenen op een laag of te laag niveau. Dat is zonde, want zo kunnen deze mensen hun talenten niet of onvoldoende voor het voetlicht brengen. Want over een ding mag geen misverstand bestaan: Niet of niet goed kunnen lezen of schrijven houdt beslist niet in dat men dom is.
3. In deze zich steeds verder ontwikkelende maatschappij neemt kennis een prominente plaats in. Een op de zes Weertenaren zal hierdoor in een (nog) groter isolement komen. In alle opzichten zullen deze Weertenaren het steeds moeilijker krijgen.

Dit vind ik onacceptabel. Iedereen heeft recht op goed onderwijs. Hieronder valt ook een tweede kans op een goede opleiding. En natuurlijk hoor ik argumenten als “wij moeten bezuinigen, iedereen heeft de kans gehad om te leren, moet de maatschappij nu hiervoor opdraaien.” En dan wil ik graag mijn tegenargumenten aanvoeren: Niemand mag uitgesloten worden. Niemand mag de aansluiting met de kenniseconomie missen. Niemand mag het recht worden ontzegd zich te ontwikkelen.

Laten we rekening houden met een grotere vraag naar medewerkers in de zorg, in de high Tech industrie en in de dienstverlening. Met andere woorden: Laten we denken aan de toekomst.